Een certificaat is pas iets waard als je het kunt lezen. Vijf controles, in deze volgorde, en je weet of het rapport bij jouw vial hoort en wat het zegt.
Stap 1: het batchnummer
Begin bij het nummer op het etiket van je vial en zoek dat terug boven aan het certificaat. Komen ze niet overeen, dan kun je de rest overslaan: het rapport gaat over ander materiaal. Staat er helemaal geen batchnummer op, dan is het certificaat per definitie niet te koppelen aan wat je in handen hebt.
Stap 2: het chromatogram
Zoek de grafiek van de HPLC-analyse. Je wilt één duidelijke hoofdpiek zien en een vlakke basislijn eromheen. Een percentage zonder grafiek is een bewering; met grafiek kun je zelf zien of die klopt. Let op de schaal van de y-as: een sterk ingezoomde weergave laat kleine nevenpieken groter lijken dan ze zijn, en een uitgezoomde weergave verstopt ze juist.
Stap 3: de retentietijd
De retentietijd is het moment waarop de hoofdpiek de kolom verlaat. Die waarde is kenmerkend voor het peptide onder de gebruikte omstandigheden. Vergelijk hem met eerdere batches van hetzelfde product: een duidelijke verschuiving betekent dat er iets anders is aan het materiaal of aan de methode.
Stap 4: de massa
De massaspectrometrie bevestigt de identiteit. Naast de gevonden massa hoort de theoretische massa te staan. Die twee mogen hooguit een fractie verschillen; wijkt het meer af, dan klopt de sequentie niet of zit er een modificatie op.
Stap 5: de restwaarden
Onderaan staan de metingen die niets met purity te maken hebben maar wel met bruikbaarheid: vochtgehalte, endotoxinen en restoplosmiddelen. Een hoog vochtgehalte betekent dat je minder peptide in de vial hebt dan het gewicht suggereert, en dat het materiaal sneller afbreekt.
Mis je een van deze vijf, vraag er dan naar. Een leverancier die per batch laat analyseren heeft de gegevens gewoon liggen.